Mirek należał do tego pokolenia radiowców, dla których mikrofon był czymś naturalnym i zarazem nadzwyczajnym. Miał to coś, czego nie da się nauczyć na żadnej szkole: wyjątkowy, iście radiowy głos i własny, niepowtarzalny, natychmiast rozpoznawalny sposób mówienia.

Charakterystyczny, matowy bas. Naturalny, z konturem. Głęboki, ciepły. Głos, który z radia brzmiał niesamowicie i rzucał się w ucho.

Mirek w ostatnich latach zmagał się z wieloma chorobami. Lekceważył je ostentacyjnie. Powtarzał: „Nie mam czasu na leczenie i lekarzy”.

Bo Mirek do końca nie przestawał się uśmiechać. Na zawsze zapamiętamy ten jego – ni to ironiczny, ni to radosny – trochę zagadkowy wyraz twarzy.