Dorota w 2001 roku przeprowadziła się z Nowego Miasta do Iławy. Dwa lata temu wprowadziła się do Ignacego. Wcześniej żona go opuściła, doskwierała mu samotność, no i ktoś naraił mu tę babkę.

Można powiedzieć, że żyli w konkubinacie, ale co to za konkubinat, skoro ona ma 49 lat, a on 79?! Siadała mu na kolanach, całowała z języczkiem, fotografowała się z nim, to i dziadek był szczęśliwy. Ale ona miała w tym swój cel...

Dziś Ignacy leży w szpitalu po udarze mózgu. Ona go odwiedza, trzyma za rączkę i wmawia: „No kto się tobą opiekował, kto?...”. A on ledwo co odpowiada: „Dooorootaa...”.

Sprytna ta Dorota, naciska czuły punkt, ale nie wie jednego: Ignacy już dawno wszystko zapisał notarialnie rodzinie i ta oszustka nie ma szans na spadek! Dom, zakład – wszystko zapisał swoim bliskim.

Na szczęście przyjechała rodzina i wygnała ją z jego domu. Teraz podobno mieszka ona w Iławie kątem u jakiegoś szewca... Wcześniej jednak, kiedy mieszkała już sama u Ignacego, to dosłownie wory wywoziła z tego mieszkania! Grom dzisiaj wie, co tam nakradła.

Ona jest podobno znana policji. I ponoć wszystkim nowomiejskim taksówkarzom... W ogóle, wszyscy ją kojarzą z tego procederu – że finansowo wykorzystuje starszych panów. Dzielnicowy powiedział jednak rodzinie, że jak chcą, to mogą ją ścigać o kradzież jedynie z oskarżenia prywatnego. Czy to ma sens? Chyba nie, dlatego więcej dobrego zrobimy przy pomocy Kuriera, ostrzegając innych przed takimi sytuacjami.

Bo na pewno będzie szukać następnego staruszka...

PS. Imiona bohaterów zostały zmienione, jednak lubiący takie tematy iławianie nie powinni mieć większego problemu z identyfikacją osób w tej historii.